anne olmak etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
anne olmak etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

Dünyanın En Zor İşi: Annelik !..

Perşembe, Mart 03, 2016
Daha dün doğum iznine ayrılmış gibiyim ama bir seneden fazla zaman oldu ev-annelik olayına gireli. Tam 14 aydır anneyim ve elimden geldiği, aklımın erdiği, sabrımın yettiği kadar iyi bir anne olmaya çalışıyorum. Herşeyi bilirim, en iyisini yaparım, benim dediğim doğrudur iddialarında değilim hiç. Bilmediğimi sormaya, tecrübelerden yararlanmaya, okuyup öğrenmeye açığım. Şu ana kadar böyle yaptım. Ve bu süre zarfında anladım ki annelik sonu gelmez bir eksiklik  duygusu ve vicdan azabıyla beraber ilerliyor. Her ne kadar fedakar, cefakar, kendini paralayan bir anne olsanız da hep içinizde bir "acaba" sorusu kalıyor. Misal; ben iş hayatını bıraktım Öykütoş'a bakmak, onu yabancı ellere bırakmamak, anneden uzak büyütmemek için. Ne büyük fedakarlık değil mi :) Aslında değil, bir bebeğin en doğal hakkı annesinin yanında olması. Bunu öyle lütufmuş gibi düşünmeye gerek yok. Gelgelelim doğduğundan beri uyku dışındaki tüm zamanımı kızıma harcıyor olmama rağmen yine de kendimi öyle süper anne filan gibi hissetmiyorum. Tam tersi hep daha iyisini yapabilirmişim de beceremiyormuşum filan gibi garip bir duygu içindeyim. 


İş hayatına devam etseydim bu defa da başkasının yanında mutlu mu değil mi, iyi bakıyorlar mı, yedi mi , içti mi diye kendimi yiyip bitirecektim. Eee ne yapmalı o zaman? Ne kadar okusamda araştırsamda, en iyisini yapmaya uğraşsamda "bir an" gelip tahammülüm kalmayabiliyor, doğrusunu bilmeme rağmen uygulayamayabiliyorum. Sonra elimden gelen bu deyip oturuyorum çaresiz. Mükemmel insan var mı ki mükemmel anne olsun? Onu çok sevdiğimi bilsin, mutlu bir çocuk olarak yetişsin bana yeter. Umarım doğru yolda ilerliyorumdur, umarım Öykü'me iyi annelik yapıyorumdur.

Bu arada bu minik kuş büyüdü parklara gitmeye, kendi başına koşturmaya, salıncağa binmeye filan başladı. Zaman nasıl geçiyor, her bir saniye bir daha asla yaşanmayacak bir hazine. Eğri miyim doğru mu bilemiyorum tek bildiğim her anne gibi onu çoook sevdiğim :)




Elveda Kurumsal Hayat !..

Çarşamba, Şubat 17, 2016
Bir kadının anne olduktan sonra en zor kararlarından biri de bu sanırım: bebeğe kendin bakmak mı, işe geri dönmek mi? Ben şahsen bu kararı 14 ayda ancak aldım. Doğum izni, ücretsiz izin sonra da birikmiş yıllık izinler derken 14 ay boyunca  Öykü'ye bilfiil ben baktım. Bu süre içinde her gün ama istisnasız her gün düşündüm...İşe dönmeli mi, dönmemeli mi? Ve inanın aldığım en zor kararlardan biri oldu bu. İşe dönsem Öykü'ye kim nasıl bakacak, vereceğimiz paraya değecek mi, ben haftada altı gün çalışıp bebeğe, eşime, eve ve kendime nasıl yetişeceğim?... Kafamda döndü durdu bu sorular... En nihayet, 16 yaşında başlamış olduğum, üniversite sırasında bile part time işlerle devam eden çalışma hayatıma ara verme kararı aldım. Daha doğrusu eşimle beraber verdik bu kararı. Umarım hayırlısı olur. 


Bebekten sonra hem kadın olarak hem aile olarak evdeki hayat komple değişiyor. Evde olmak, bazı günler tüm vaktini ev işleri ve bebekle geçirmek hiç kolay değil. Hatta kişisel düşüncem çalışmaya dönmek bundan çok daha zahmetsiz olacaktı, orası kesin. Bir çok tanıdığım işyerine gidince dinlendiğini söylüyor, ev çok daha yorucu. Ama işte oradaki en kritik nokta; bebeği başkasına emanet etmek. Ve o "başkası" her kim olursa olsun o kişiye tam olarak güvenebilmek. İyi niyet kötü niyet meselesi de değil, kim bir bebeğe annesi kadar özen gösterebilir bilmiyorum. İnsan bazı zamanlarda tahammülünün ne kadar azaldığını şaşırarak görürken bir başkası nasıl daha sabırlı, daha anlayışlı olabilir? İşte aylar boyu bunu düşündüm. Sonunda belli bir yaşa kadar (ki bu yaş muhtemelen üç olacak) Öykü'ye kendim bakmak istediğime kesin karar verdim. Eşim de aynı fikirde olduğu için çalışma hayatım bir süreliğine son buldu. Bundan sonra ne olur ne biter bende bilmiyorum. Hayatın akışına bıraktım kendimi. Önce anne kimliğim var artık. Diğerleri anneliğin ardından...

Tabi bu kararın eğrisini doğrusunu, iyi-kötü sonuçlarını zaman içinde göreceğiz. Bense çalışma hayatı yerine blogger kimliğimi koyup ve yine aktif, sosyal ve üretken bir kadın olarak Öykütoşuma annelik yapmaya devam edeceğim. Her seçim bir yol ayrımı ve ben bu yolu seçtim, içim rahat. Bu yazı sadece kendi kişisel tercihimi paylaşmak üzere yazıldı. Kimseye tavsiyede bulunuyor ya da yönlendirme yapıyor değilim. Herkesin doğrusu kendine... Hepinize kendi için en doğru kararları alarak ilerleyeceği mutlu bir hayat diliyorum :)




Blogger tarafından desteklenmektedir.